Dark Shadows (2012) (7 στα 10)

Υπόθεση

Στα τέλη του 16ου αιώνα σε ένα ψαροχώρι κάπου στη Βόρεια Αμερική μια ερωτοχτυπημένη μάγισσα μετατρέπει σε βαμπίρ τον Barnabas, το γόνο μιας πλούσιας οικογένειας, επειδή την απαρνήθηκε, ενώ πείθει τους χωρικούς να τον θάψουν ζωντανό. Το 1972 εκείνος επιστρέφει από τον τάφο και συναντά τους απογόνους της οικογένειάς του που πλέον έχει παρακμάσει σημαντικά.

Αξιολόγηση

Ο Tim Burton επιστρέφει και ξανασυνεργάζεται (για όγδοη φορά) με το Johnny Depp και (για έκτη φορά) με την Helena Bonham Carter! Στο Dark Shadows ο ταλαντούχος Αμερικανός σκηνοθέτης δημιουργεί περισσότερο μια μαύρη κωμωδία παρά ένα σκοτεινό θρίλερ, ενώ αποτυγχάνει τελείως στο ρομάντσο (μεταξύ βαμπίρ και ανθρώπου)! Τα εξαιρετικά εφέ είναι πάλι εδώ, η φωτογραφία, η μουσική και το αγαπημένο σκοτεινό σύμπαν των ταινιών του Burton είναι ακριβώς στο υψηλό επίπεδο που τα περιμένεις, ένα λαμπρό (και πολυάριθμο) επιτελείο ηθοποιών ζωντανεύει τους χαρακτήρες της σειράς, αλλά ... η συνταγή δεν δένει! 

Νομίζω ο λόγος είναι ότι οι σεναριογράφοι θέλουν να χωρέσουν σε δύο ώρες όσο δυνατόν περισσότερα στοιχεία από την ομώνυμη σειρά της δεκαετίας του 60 (που παιζόταν στις ΗΠΑ για μια πενταετία!) και χάνουν έτσι μάλλον την ουσία της ταινίας, που είναι οι αληθοφανείς χαρακτηρές, οι ιδέες, τα συναισθήματα, οι εμπνευσμένοι διάλογοι, οι ατάκες. Το περιτύλιγμα του Tim Burton είναι - όπως πάντα - καλό, αλλά δεν αρκεί αυτό από μόνο του να απογειώσει την ταινία!  Σαφώς αυτή δεν είναι μια από τις καλύτερες στιγμές του Burton, αλλά σε κάθε περίπτωση - και κυρίως λόγω του χιούμορ της - βλέπεται ευχάριστα!

Perfect Sense (2011) (7 στα 10)

Υπόθεση

Σε ένα κόσμο, που χάνονται οι αισθήσεις των ανθρώπων μία μία, δύο άνθρωποι, ένας σεφ και μία επιδημιολόγος βρήκαν την ώρα να ερωτευτούν.   

Αξιολόγηση

Η αγάπη κάνει κάποιον που δεν μπορεί να μοιραστεί το κρεβάτι του με κανέναν να μην μπορεί ξαφνικά να ξεκολλήσει από την αγκαλιά του άλλου, η αγάπη είναι η απάντηση στην ερώτηση αν όλα σταματήσουν να έχουν νόημα τι μπορεί να σε κρατήσει στη ζωή, η αγάπη δίνει τα φτερά, η αγάπη μεταμορφώνει μια ύπαρξη σε κάτι άλλο, σε κάτι που υπερβαίνει το εγώ και αγκαλιάζει το εσύ. Η ταινία του David Mackenzie, δημιουργού του Young Adam, είναι ένας ύμνος στην αγάπη (ή στον έρωτα, δεν είμαι σίγουρος). Μοιάζει με ποίημα που δεν βγάζει ιδιαίτερο νόημα, αλλά πρέπει να το νιώσεις για να καταλάβεις τι θέλει να σου πει!

Στην πραγματικότητα αυτό που λέμε έρωτας και έχουν χυθεί μελάνια για να τον εξηγήσουν μπορεί καν να μην υπάρχει, μπορεί απλά να είναι ένα πεζό ταίριασμα φερορμονών, μια χημική ένωση, κάτι που δεν συνειδητοποιούμε πως συμβαίνει αλλά είναι αποτέλεσμα της επίδρασης των αισθήσεών στη συμπεριφορά μας. Ο δημιουργός της ταινίας φαίνεται να διαφωνεί με αυτό, υποστηρίζει ότι η αγάπη είναι αίσθηση από μόνη της, αίσθηση μάλιστα που υπερισχύει των άλλων, αίσθηση που μας κινητοποιεί, μας κάνει να συνεχίζουμε ακόμα κι όταν όλα γύρω μας καταρρέουν (ή εν προκειμένου όταν όλες οι αισθήσεις μας μας εγκαταλείπουν).

Ένα εξαιρετικό πρωταγωνιστικό δίδυμο (ειδικά ο McGregor είναι εδώ σε εξαιρετική φόρμα!), μια ταινία ξεχωριστή, που ενδεχομένως σε αρκετούς μπορεί να φανεί ψευτορομαντική ή γλυκανάλατη, αλλά προσωπικά την απόλαυσα και την άφησα να με ταξιδέψει, το Perfect Sense περιγράφει μια δυστοπική πραγματικότητα έχοντας ως στόχο του όχι να σε βαρύνει, το αντίθετο, να σε γεμίζει αισιοδοξία (!!!), καθώς θέλει απλά να σου ψιθυρίσει στ’ αυτί ότι αν κάτι μετρά σε αυτή τη ζωή είναι το να βρεις την αληθινή αγάπη! Αυστηρά για ρομαντικές ψυχές ή ερωτευμένους!

Οι άφθαρτοι (2011) (8 1/2 στα 10)

Υπόθεση
Εκείνος αριστοκράτης τετραπληγικός αναζητεί βοηθό που να του φέρεται ανθρώπινα χωρίς να τον λυπάται. Ο άλλος μεγαλωμένος στην ανέχεια, μόλις βγήκε από τη φυλακή κάνει αίτηση να πάρει τη δουλειά απλά και μόνο γιατί κάτι τέτοιο είναι προϋπόθεση για το ταμείο ανεργίας.

Αξιολόγηση
Ο οίκτος που πληγώνει περισσότερο κι από την αναπηρία, θα μπορούσε να είναι ο υπότιτλος αυτής της γαλλικής κωμωδίας που σε αντίθεση με άλλες ταινίες του είδους διαθέτει σαφές δραματικό υπόβαθρο και συγκινεί το ίδιο αυθεντικά όσο και διασκεδάζει! Ξεκαρδιστικές σκηνές, ανθρώπινες στιγμές, μοναδικές ατάκες και αληθοφανείς διάλογοι είναι μερικά από τα ατού των Άφθαρτων που κατέκτησαν κοινό και κριτικούς σε όλη την Ευρώπη και έσπασαν ταμεία, ιδιαίτερα στις γαλλόφωνες χώρες της ηπείρου.

Αν ένα μήνα πριν μου έλεγε κάποιος ότι σε ταινία με πρωταγωνιστή ένα τετραπληγικό που αγωνίζεται να κρατηθεί στη ζωή αναζητώντας το νόημά της θα ξεκαρδιζόμουν και θα έβγαινα με ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο μετά την προβολή της, πραγματικά όχι μόνο δεν θα τον πίστευα αλλά θα τον κατηγορούσα για νοσηρή φαντασία κι από πάνω! Κι όμως αυτή είναι η συνταγή της επιτυχίας της ταινίας: διαχειρίζεται ένα εξαιρετικά δραματικό θέμα και το προσεγγίζει από την πλέον αισιόδοξη σκοπιά του, αναδεικνύει την ανθρώπινη διάστασή του και ξεχειλίζει από θετικά συναισθήματα και μηνύματα για τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας και για την αναζήτηση της ομορφιάς και των καλύτερων στοιχείων που διαθέτει ο κάθε άνθρωπος ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις!

Ένας ύμνος στην ανδρική φιλία, δύο πολύ δυνατές ερμηνείες από τους François Cluzet και Omar Sy, μια ταινία που θα μπορούσε εύκολα να γίνει ενοχλητικά cheesy, διδακτική ή έστω εύκολα μελό και τα απέφυγε όλα αυτά μεγαλοπρεπώς, το Intouchables είναι μια από τις ευχάριστες κινηματογραφικές εκπλήξεις της χρονιάς!

The Hunger Games (2012) (7 στα 10)

Υπόθεση
Στη Βόρεια Αμερική του μέλλοντος διεξάγονται ετήσιοι τηλεοπτικοί αγώνες με συμμετέχοντες 12 αγόρια και 12 κορίτσια από τις 12 περιοχές της χώρας, στους οποίους αγώνες υπάρχει μόνο ένας νικητής και 23 νεκροί! Όταν η Katniss Everdeen μαθαίνει ότι η μικρή αδερφή της κληρώθηκε για να συμμετέχει στο παιχνίδι προθυμοποιείται να πάρει τη θέση της!

Αξιολόγηση

The Hunger Games ή αλλιώς όταν η ρωμαϊκή αρένα συνάντησε το Big Brother και ο Θησέας και η Αριάδνη "αντίκρυσαν" το λυκόφως! Κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου αμερικανικού best seller μυθιστορήματος της Suzanne Collins, η ταινία του Gary Ross, που από τις πρώτες μέρες όπου κι να προβάλλεται σπάει ταμεία, διαθέτει άξογο ρυθμό, σασπένς, ανατροπές και μια ατμόσφαιρα που αποδίδει σωστά το δυστοπικό μέλλον του βιβλίου χωρίς όμως να είναι καθόλου "σκοτεινή" ή να βαρύνει ιδιαίτερα τους θεατές! Αντίθετα η ταινία είναι ανάλαφρη και εύπεπτη και παρά την άφθονη βία (που θυμίζει όμως βία σε videogame) παραμένει ταινία για όλη την οικογένεια!

Το Hunger Games παρότι στοχεύει κυρίως στη διασκέδαση των θεατών και δευτερευόντως στο να τους προβληματίσει, εντούτοις θίγει χάρη στη δύναμη της ιστορίας του βιβλίου/ταινίας μια σειρά από πολιτικά ζητήματα που απασχολούν το σύγχρονο άνθρωπο, όπως:

• Ο ανταγωνισμός μεταξύ των ανθρώπων για την επιβίωσή τους αντί να φθίνει λόγω της αυξημένης χρήσης της τεχνολογίας που παρέχει τη δυνατότητα κάλυψης των βασικών αναγκών των ανθρώπων όλου του πλανήτη, αυξάνεται.
  
• Οι κοινωνικές ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων αντί να μειώνονται αυξάνονται. Στην ταινία έχει ενδιαφέρον ο απόλυτος διαχωρισμός που ακολουθείται εντός της επικράτειας της ίδιας χώρας ανάμεσα στους κατοίκους με βάση την κοινωνική τους τάξη ή τη φυλή τους.
  
• Η εξουσία αντί να γίνεται ολοένα και πιο δημοκρατική και διαφανής, αυτή τείνει στον απόλυτο έλεγχο πάνω στις ζωές των ανθρώπων. Το μήνυμα που περνά στους θεατές η ταινία είναι ότι όταν η κυβέρνηση της χώρας έχει αποτύχει στο να φροντίζει τους πολίτες της αποτελεσματικά από τη φτώχεια και την εξαθλίωση, τότε προτιμά να τους ελέγχει. Οι δε πολίτες μοιάζουν ανήμποροι ή συμβιβασμένοι και δεν αντιδρούν ιδιαίτερα στον έλεγχο της ζωής τους ούτε αμφισβητούν την κυρίαρχη λογική του συστήματος.

Ένα light δυστοπικό παραμύθι, μια ιστορία ενηλικίωσης, ένα όμορφο teen love story (αντίπαλο δέος στον έρωτα του Edward και της Bella στο Λυκόφως), μια χούφτα πολιτικά μηνύματα, το Hunger Games είναι πάνω από όλα μια συναρπαστική περιπέτεια και ένα χολυγουντιανό υπερθέαμα!

The Grey (2012) (9 στα 10)

Υπόθεση
Όταν το αεροπλάνο τους πέφτει σε δάσος κάπου στην Αλάσκα, οι ελάχιστοι επιζώντες αρχίζουν ένα αγωνιώδες οδοιπορικό να ξεφύγουν από τους ιδιαίτερα απειλητικούς γκρίζους λύκους της περιοχής.

Αξιολόγηση
Ο αγώνας για την επιβίωση είναι αδιάκοπος και συχνά ωμός. Επιβιώνει ο πιο δυνατός, αυτός με τις μεγαλύτερες σωματικές αντοχές και τα περισσότερα ψυχολογικά αποθέματα, αυτός που έχει τις αισθήσεις του διαρκώς οξυμένες, που προχωρά μπροστά και δε σταματά να ξαποστάσει στιγμή. Εφόσον μάλιστα Θεός δεν υπάρχει, κλειδί της επιβίωσής μας είναι η τιθάσευση που επιτυγχάνουμε στα ένστικτά μας, όπως εν προκειμένω στο φόβο! Αυτό είναι το φιλοσοφικό μήνυμα της κατά τα άλλα καλοκουρδισμένης περιπέτειας The Grey σε σκηνοθεσία του Joe Carnahan (και σε παραγωγή μεταξύ άλλων και του Ridley Scott). Το μήνυμά της επίσης συμπυκνώνεται άριστα στο ποίημα που θυμάται ο πρωταγωνιστής της από τα παιδικά του χρόνια ("Once more into the fray. Into the last good fight I'll ever know. Live and die on this day. Live and die on this day.")

Η ταινία παρότι δεν στερείται ηχητικών και οπτικών εφέ, είναι εντούτοις ό,τι πιο ρεαλιστικό έχετε δει σε χολυγουντιανή περιπέτεια, γυρισμένη υπό ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες (χιονοθύελλα και θερμοκρασίες που έφταναν και το -40!) και με εξαιρετικά προσεγμένη φωτογραφία, που εντυπωσιάζει! Διαθέτει εξαιρετικό ρυθμό, πολλές εκπλήξεις, μπόλικες αληθοφανείς σκηνές βίας (προσωπικά μου αρέσουν πολύ, αλλά αν είστε ευαίσθητοι στη θέαση της βίας, αποφύγετε αυτή την ταινία) και σταθερό ως το τέλος σασπένς!


Μια εναλλακτική περιπέτεια, αγωνιώδης αλλά και με πινελιές υπαρξιακής αναζήτησης, με σκηνές εντυπωσιακές και έναν πρωταγωνιστή, το Liam Neeson, σε έναν από τους πιο δυνατούς ρόλους της καριέρας του. Συνολικά ό,τι πρέπει για το αντρικό κοινό, απευθύνεται εξίσου σε φίλους των blockbuster και σε σινεφίλ!

Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά (2011) (7 στα 10)

Υπόθεση
Ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του στους δίδυμους πύργους, ο μικρός Oscar βρίσκει ένα κλειδί κρυμμένο στα πράγματα του πατέρα του και αρχίζει ένα οδοιπορικό στη Νέα Υόρκη για να μάθει σε ποιον ανήκει το κλειδί και τι ανοίγει.

Αξιολόγηση
Όταν ο αρχαίος τραγικός ποιητής Φρύνιχος παρουσίασε στους Αθηναίους την τραγωδία του "Μιλήτου Άλωσις" που είχε στο επίκεντρο της ιστορίας της την καταστροφή της Μιλήτου από τους Πέρσες, η συναισθηματική φόρτιση των θεατών ήταν τόσο μεγάλη, που ο τραγωδός τιμωρήθηκε με μεγάλο πρόστιμο επειδή θύμισε στους Αθηναίους "οικεία κακά". Μάλλον ο Stephen Daldry δεν γνωρίζει αυτή την ιστορία, της πρώτης δηλ. γνωστής περίπτωσης λογοκρισίας στο θέατρο, γι' αυτό και αποφάσισε ότι πρέπει να θυμίσει στους συμπατριώτες του την (καταγεγραμμένη στο συλλογικό ασυνείδητο κάθε Αμερικανού πολίτη) ανείπωτη καταστροφή της 11ης Σεπτεμβρίου και μάλιστα να την εκμεταλλευτεί δραματουργικά σε τέτοιο βαθμό που πραγματικά δυσκολεύεσαι να κρατηθείς και να μην ξεσπάσεις σε λυγμούς!


Με δύναμή του μια εξαιρετική ιστορία που παρακολουθείται με έντονο ενδιαφέρον από την αρχή ως το τέλος και έναν μικρό πρωταγωνιστή-πραγματική αποκάλυψη, ο σκηνοθέτης του Billy Elliot, του Σφραγισμένα Χείλη και του αριστουργήματος The Hours ξέρει πολύ καλά πως να δομήσει την ιστορία του και πως να σκιαγραφήσει τους ήρωές του έτσι ώστε να τους δώσει σάρκα και οστά, και να μας προκαλέσει συγκίνηση κάνοντας μας να ταυτιστούμε εύκολα με το δράμα τους. Μοναδική μου ένσταση είναι ότι το παρακάνει με τους δραματικούς τόνους και από ένα σημείο και μετά νιώθεις ως θεατής κάπως σαν να "σου εκβιάζει το δάκρυ"! Επίσης, δυσκολεύομαι να καταλάβω πως η απόφαση του σκηνοθέτη να δείξει να πέφτουν άνθρωποι από τους δίδυμους πύργους υπηρετεί το καλλιτεχνικό όραμά του! Παρότι όλοι είχαμε δει στις ειδήσεις αυτή τη συγκεκριμένη σκηνή, με ξένισε ιδιαίτερα όταν την είδα στην ταινία.